دیشب بعد از سفر ۳ روزه ام برگشتم خیلی خسته بودم .جتما  تا حالا واستون پیش اومده که یک نوع خستگی دارین که هم لذت بخش هست هم اینکه از همونم بیخوبی میزنه پس کله آدم.خیلی خسته بودم اما فوق العاده سفر خوبی بود. روحیه بهم خورده ام رو جمع کردم و با امید برگشتم .با دوست عزیزی رفتم .حدودا ۵ سالی از من کوچکتر بود واسم عین خواهر کوچکم مژده عزیزم بود.خیلی شیرین هستند این کو چکترها .چکارها نمی کنند که تو سر شوق می آی می شی مثل اونها پر انرژی و سلامتی و اینکه می خوان دنیا رو فتح کنند . البته من خودم سنی ندارم اما به هر صورت همون وقتا وقتی هم سن فائزه (دوستم) بودم با کاوه آشنا شدم و بعد یک دفعه انگار پرت شدم به تجربه های ۳۰ ساله یه زندگی ولی خیلی هم که فکر می کنم می بینم بد نبود.خداییش می گم با همه سختیها بزرگ شدن رو یاد گرفتم .کمی از اون بچگی ها دست کشیدم .گاهی هم به کاوه حق می دم آخه من خیلی خیلی لوس بودم هر چیزی مال من بود.همیشه باید کنارم بود. هر روز ۱۰ بار زنگ زدن و زنگ شنیدن واسم کافی نبود .کاوه اما از من اینا رو نمی خواست می گفت فقط کنارم باش اما مثل یه دوست که بتونم تکیه کنم .اون اوایل تحمل می کرد .به هر صورت خیلی اتفاقها تو زندگیت پیش می یاد که دست خودت نیست اما باید بشه هیچوقتم من خودم نمی پرسم چرا اینجور شد.با خودم می گم پازل زندگیم اینه .....خلاصه خیلی خوش گذشت دیدن اونهمه تاریخ کمی تکان دهنده بود اینکه ۲۰۰ سال پیش این خانمهای فرانسوی با دامنهای چین دار بلند در سالنهای بزرگ رقصید ه اند گریه کرده اند و چه عشقهایی رنگ هستی گرفت و جان باخت .دیدن میز ناپلئون بناپارت شخصیت مورد علاقه ام و دونستن این که چه دستور هایی روی این میز برای جنگ بیشتر و خون ریزی یا قتلها یا شادیها نوشته خیلی حسم رو قلقلک داد.راستش شهر پاریس یه جورایی شبیه تهرون خودمون هست .دست فروش ها توش غلغله می کنند و دیدن کسی که می یاد تا شیشه ماشین رو پاک کنه یا دیدن گدا تو خیابون شانزه لیزه انگار تیکه جدا نشدنی شهر پاریس هست.یه جورایی حس کردم در تهرون هستم . تا شب سر و صدا قطع نمی شه زندگی در جریان هست حتی تا پاسی از شب .رد شدن عابرها از چراغهای قرمز و سبز عادی ترین و پیش پا افتاده ترین چیز دنیا در این شهر اروپایی هست . اولش کمی خورد تو ذوقم آخه فکر می کردم پاریس باید نظم و ترتیبی داشته باشه ولی کم کم دیدم اگه پاریس اونجور بود دیگه پاریس نبود ..دیگه اونهمه دلداگیها رخ نمی داد و بوسیدن های پیاپی و شنیدن عطر خوش فرانسه که تو همه کوچه ها می پیچه.آره پاریس فقط باید اینجور باشه ....خلاصه شهر شلوغی هست درست مثل تهرون و فوق العاده گرون و مردم مثل ایران در سختی هستند....اما شادند واسشون مهم نیست که کی چی می گه!!!تظاهرات می کنند جوش می زنند ولی آخرش شادند.به سختی زندگی می کنند اما دنیا رو تموم شده نمی بینند.اکثرشون هم ایران رو می شناسند .دونستن اینکه بیشترین کتابهای ایرانشناسی رو فرانسوی ها نوشتند کمی دلنشین هست .و ایران رو دوست دارند.اینو چند نفر تا می فهمیدند ایرانی هستیم با حرارت فرانسوی بناهای معروف رو نشون می دادند و می خواستند راجع به ایران بدونند.چند تا عکس گذاشتم که ببینید .

راستی اونجا کاوه اولش فکر نمی کرد برم آخه زیاد موافق نبود اما وقتی از پای برج ایفل براش پیامک دادم .انگاری جدیتر شد.تا یک روز بعد هم خبری نداد از خودش منم اصلا دیگه یادم رفت و همراهم شارژش که تموم شد انگار تازه اون نگران شده بود.اینجا آخه سیستمی هست که نشون می ده وقتی خاموش هستی کی تماس باهات گرفته امروز به محض روشن کردم دیدم دیروز از شدت نگرانی ۳ ۴ باری خلاصه زده تا امروز که دیگه وقتی براش نوشتم من رسیدم دیدم سریع ساعت ۸ صبح زد.صداش خیلی خوشحال بود....گاهی جدایی لازمه بقا هست .لازمه دیده شدن ...اینکه عادت نشی بری رو تاقچه ....دارم روش فکر می کنم که ببخشمش؟!!!اول باید با خودم کنار بیام...نمی دونم که چه حسی داره...گاهی این فکر که چون اون دختر رفته و تنهاست حالا اومده سمت من و اگر اون برگرده همه چی رو یادش می ره کلافه ام می کنه نمی دونم .....شما می گید چکارش کنم؟بهش فرصت بدم؟راستش دارم تصمیم میگرم برم دنبال زندگی خودم با اینکه می دونم اون با همه قدیش چیزی نمی گه ولی واسه همیشه می شکنه واسه همیشه.....اینو قلبم می گه جایی که دروغ نمی گه ...اما من حتی نمی دونم دوستم داره.....این سئوال تو ذهنم چرخ می زنه چرخ و چرخ